Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 4 -
Het ging steeds beter met de brandweer.
Naast de echte brandweerwagen kregen we nu ook een droogtoren. Dat was een tamelijk hoog gevaarte van stalen
buizen met een ophijsrnechaniek. De natte slangen werden na gebruik
opgehesen en bleven hangen tot ze droog waren, want we werkten toen
nog met vlasslangen. Zoals U weet is vlas een natuurprodukt en als dit
spul niet goed droog is gaat het schimrnelen en soms zelfs rotten. Met
zulke slangen kun je niet werken, dus daarom moesten ze na elk gebruik
gedroogd worden. Stel je voor dat ze tijdens het spuiten zouden springen,
dan zou je mooi te kijk staan. Bovendien waren de slangen duur, wel f.
3,- per meter.
Er waren dan ook amper genoeg slangen en de spuitgasten
voelden zich ook nooit zo erg op hun gemak als alles hing te drogen,
want je zal maar weer alarm krijgen. Er werden zelfs "torenoefeningen"
gehouden om in geval van brand zo vlug als het kon de slangen
opgerold te krijgen.
Over oefenen gesproken. Dat kon wel wat
beter, heel wat beter zelfs. Soms kwamen ze helemaal
niet en dat verontrustte Cdt. Klopper, die inmiddels de
heer Buter was opgevolgd, in hoge mate en hij sprak er
schande van.
Het kwam er zelfs van dat er op jaarvergaderingen presentielijsten werden
voorgelezen die
uitwezen dat de bezoeken aan de oefeningen nergens op leken. Als dat zo
doorgaat, aldus Cdt. Klopper konden ze in het vervolg maar beter
Wervershoof roepen als er brand was, alhoewel....of die veel beter waren.
De reden van het verzuim is in de notulen niet terug te vinden, want
als ze met 2 zinnen toekenden in een verslag, zouden ze er vast geen
3 van maken.
We zullen terug moeten gaan in de tijd om daar achter te
komen. Bijna al de spuitgasten waren eigen baas, en het bedrijf vroeg nogal
wat tijd. Van vrije tijd hadden ze nog nooit gehoord en bovendien kwam
er ook nog wel wat gemoedelijkheid bij van, "We wete wel wat we doen
moete". Van geavanceerde en speciale apparatuur zoals tegenwoordig
wisten ze niet. De auto deed het meestal wel en het ging toch altijd
goed? Nou dan.
De verdiensten hielden trouwens ook niet over in die tijd. ƒ
2,- per uur voor overdag en 's nachts of 's Zondags wel ƒ 4,- en met
16 man kregen ze per jaar f. 400,- oefengeld. Maar hoe dan ook, Cdt.
Klopper vond dat iedereen paraat moest zijn en wie dat niet wou moest
z'n ontslag maar nemen. Na deze woorden zweeg iedereen beschaamd en
werd er besloten om de zaken voortaan wat fanatieker aan te pakken. Dat
was wel nodig ook want in datzelfde jaar was er 16 keer een
schoorsteenbrand.
