Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 9 -
Waren er vroeger nog wel es schoorsteenbranden, in de jaren '60
veranderde ook dit. Langzamerhand ging heel Nederland over op oliestook.
Vooral de dames waren hier wel voor. Het was beslist een stuk schoner en
het stoof niet zo. Ook had je geen last meer van kolendampvergiftiging.
Maar ja, met een oliestook had je weer andere problemen. Als de
carburateur niet goed werkte kon het gebeuren dat het oliepeil zich
nergens meer iets van aantrok en over het reservoir heen liep, en dan had
de rooie haan alweer een mooi begin. Het stond allemaal nog wat in de
kinderschoenen en ook in de grote schuren en de kassen
ging het wel es niet zoals het hoorde.
Watercultuur in de witlof was nog niet bekend, dus trokken de tuinders de
witlof in stro, de kachel erbij en broeien maar. U begrijpt, dat deze
kachels groter waren dan een kamerkachel. Bovendien hadden deze kachels de
eigenaardige gewoonte om te brullen, en daardoor begon de kachel vaak te
trillen. Dan wilde zo'n ding wel es van z'n plaats raken, wat bij voorkeur
graag 's nachts gebeurde. Als er dan één poot van de tegel was afgegleden
volgde de kachel vanzelf wel, lekker in het stro want daar stond ie nou een
keer.
Het was verbluffend zo gauw als de witlof dan weer in de open lucht stond. Een
grote hitte onder het glas, buiten steenkoud, dan was er in de kortst
mogelijke tijd geen ruit meer heel. De witlof kletsnat van het water, een
beetje vorst er overheen en weg was de oogst.
Ondertussen werd het korps door de cursussen steeds gehaaider. Er liepen zelfs
al brandwachten 1e klas rond.
De Cdt. had ook gehoord over persluchtapparaten, waarmee je wel
een half uur in de rook kon verblijven.
Een binnenbrand bijvoorbeeld
hoefde je dan niet meer van buitenaf te bestrijden. En zo trokken er een
man of zes te cursus om zich in dit onderdeel te bekwamen. Ze leerden er
weer een heleboel bij over hoe je je diende te gedragen in een brandend
object, en dat je altijd met z'n tweeën naar binnen moet gaan en nooit of
te nimmer alleen. Ze werden er met klem op gewezen dat voor hen de gevaren
ook groter werden. Je kon nu wel mooi naar binnen gaan, maar wie
garandeerde je dat het object nog een poosje bleef staan. Ook leerde je
wat je met een slachtoffer moet doen die niet mee wil enz. enz. De
mogelijkheden waren nu wel groter, maar de gevaren ook.
