Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 15 -
Voor de allereerste keer in de geschiedenis van de brandweer werd er
afscheid genomen van 2 brandweermannen die meer dan 25 jaar hun diensten aan
de samenleving hadden bewezen.
De heren L. Immerzeel en G. Scholtens, allebei ondercommandant, hielden het
voor gezien. Er werd natuurlijk een feestavond gehouden en de afzwaaiers
ontvingen allebei het zilveren brandweerkruis met oorkonde uit handen van
burgemeester Knorr.
Toespraken waren niet van de lucht, want het waren zeer gewaardeerde
spuitgasten geweest en het speet iedereen dat ze ermee stopten.
Er dreigde trouwens een vroegtijdig einde voor nog meer brandweerlui, want
de brandweerinspectie en de overheid hadden besloten dat alle
brandweermannen gekeurd moesten worden. Dat gaf gemor onder de spuitgasten:
Waar bemoeide de overheid zich mee, 't moest niet gekker worden. Ze hadden
toch altijd goed gewerkt? En brandweerlui die wat mankeerden, kom nou, dat
was onmogelijk. En ze waren per slot van rekening geen beroeps, wat een
flauwe kul allemaal. Ja, er waren er zelfs die beweerden dat ze voor dat
gedoe hun broek niet lieten zakken, maar ja, zakken of niet, het moest toch.
En wat al gevreesd was, gebeurde. Er werd hier en daar afgekeurd. Dit was
voor veel korpsen een regelrechte ramp. Er dreigde niet veel over te blijven
en vooral de ouderen moesten het ontgelden.
Nu bleken bij nadere beschouwingen de keuringseisen erg overdreven. Voor
kleinigheden werd afgekeurd, en dat bracht een landelijk protest op gang.
Gelukkig werden de eisen herzien en soepeler gemaakt en de lucht klaarde
weer wat op. Andijk kwam er gelukkig goed af, na herkeuring waren er nog
maar twee voor wie het doek definitief viel. De keuringen vinden nog steeds
plaats, nu beter op de praktijk afgestemd, ondergaan de spuitgasten
regelmatig " hun grote beurt". En dat is goed, gezien de
werkzaamheden die er tegenwoordig verricht moeten worden. Hij blust,
verleent hulp bij ongelukken, duikt, daar kun je echt geen hoge bloeddruk of
wat voor storende kwaal bij gebruiken.
En ook de techniek schreed voort. De brandweer hoorde iets over zenders,
ontvangers en piepers. 't Klonk erg geheimzinnig en interessant, maar het
was ook erg duur, en omdat we maar een dorpsbrandweer waren konden we dat
voorlopig wel vergeten. Maar wie weet, in de toekomst?
