Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 17 -
Dat de ervaring met deze boerderijbrand opgedaan, zo gauw in de praktijk
moest worden gebracht had niemand van het korps ooit kunnen denken.
Het was in de vroege morgen van 25 sept. 1973 toen telefonisch alarm het
korps naar de Dijkweg joeg, waar een dubbelkaps boerderij in brand stond. In
de voorste kap bevond zich het tuindersbedrijf van de heer P. Kooiman, aan
de achterkant, die net keurig opgeknapt was, bevonden zich de stallen van
Piet Dijkstra. Piet, die zelf brandweerman was, kreeg deze morgen de schrik
van z'n leven.
Omdat het onbewoond was, werd het te laat ontdekt, en toen de brandweer
arriveerde kwamen de vlammen al uit de voorste kap, rijkelijk vonken en rook
brakend naar alle kanten. Gelukkig dat het zo stil was, anders had het er
voor de buurt niet best uitgezien. Dat zag het trouwens toch al niet, want
het huis van de fam. Konijn liep al direct gevaar. De waterborden begonnen
in de nok al te gloren. Direct werden de slangen uitgerold en kon er worden
gespoten. En dat deden ze dan ook volop, want behalve de boerderij en het
genoemde huis, liep ook de woning van de fam. Schenk aan de andere kant van
de sloot gevaar.
Nog meer slangen gingen er over de brug om de hooi opslag achter de stolp
nat te houden, want door de enorme vonkenregen had ook deze al vlam gevat.
Wat de brandweer ook deed, de kap van Dijkstra werd ook de klos. Tegen de
enorme hitte was niks te doen, en ook deze stal ging in vlammen op. Gelukkig
stond er om deze tijd van het jaar geen vee in de schuur. Maar eindelijk won
de brandweer toch en was ze na een paar uur de brand meester.
Mensen nog an toe, wat een trieste bende en dat alles weer door een defecte
oliekachel. En nog waren ze voorlopig niet klaar, want al het broeiende en
smeulende hooi moest nog opgeruimd worden. Collega de Haas kwam Dijkstra de
helpende hand bieden door met trekkers en grote wagens de ladingen hooi weg
te rijden.
Hooi is een raar produkt. Je kunt het zo nat niet maken, maar als je het
even laat liggen begint het zo weer te branden. Eerst moest het met een
sjofel uit elkaar worden getrokken, weer geblust, en pas daarna kon het
worden weggereden.
De spuitgasten stonken 's avonds om een uur of 6 tegen mekaar op, en snakten
naar een warme douche. En U kunt het geloven of niet, maar de restanten van
de hooiberg lagen de volgende dag weer te branden alsof er geen water op
gespoten was.
Onze collega Dijkstra was zwaar gedupeerd en we waren allemaal met hem
begaan want het was een reuze kerel om mee om te gaan. Zoiets wens je toch
niemand toe. Door deze gebeurtenis raakten we hem wel kwijt, want hij kocht
toen een bedrijf in Friesland in Langelille om daar opnieuw te beginnen.
Een paar jaar later hebben alle brandweennannen en vrouwen hen nog es
bezocht op een uitgaansdag en hun bedrijf bezichtigd.
Enkele jaren daarna is deze oud brandweerman tijdens een alternatieve
elfstedentocht in Finland plotseling overleden. Wij denken nog met goede
herinneringen aan hem terug.
