Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 19 -
Er kwamen landelijk belangrijke veranderingen voor de brandweer.
Alle vrijwilligers, waar ze ook woonden vielen voortaan onder de
rechtspositieregeling voor brandweerkorpsen. Dat hield in dat vanaf nu elke
brandweerman hetzelfde verdiende, gelijk was verzekerd enz. Dit was een hele
vooruitgang, al zou het alleen maar zijn, dat niemand er bij een eventueel
ongeluk bang voor hoefde te zijn, dat hij niets kreeg uitgekeerd. En dat
werd ondertussen tijd ook, want door al die cursussen werd er steeds meer
verlangd van de pyrofielen.
Op 31 juli 1975 's middags om 12 uur, rammelde bij alle spuitgasten de
telefoon. Een uitslaande brand bij de fam. W. Dijkman aan de Weet.
Weet U wat de oorzaak was? Een vrieskist! Die stond gewoon op de verkeerde
plaats, op zolder onder een schuin dak op het Oosten, keurig netjes achter
een gordijn. En zoals U al las, het was 31 juli en een mooie warme dag. De
vrieskist zat net propvol met vers geoogste groente, en dat alles met elkaar
deed de kist tenslotte roodgloeiend staan. Hij kreeg vanwege de volte in z'n
binnenste geen pauze meer en dat gevoegd bij de hoge temperaturen onder het
schuine dak, deed de brand ontstaan.
Toen de brandweer ter plekke kwam stond al vast, dat de bovenverdieping niet
meer was te redden. De dichtsbijzijnde buren werden al knap ongerust, maar
er was gelukkig snel water om ook de belendende percelen nat te houden.
Omdat er niemand thuis was, werd de voordeur maar geforceerd. Eerst beneden
kijken of er misschien toch iemand in huis was, want dat weet je maar nooit.
Er was niemand te vinden, dus moesten de persluchters proberen naar boven te
komen.
Ben je net halverwege de trap, komen er kleren en dekens naar beneden
rollen. En ben je net bekomen van de schrik wordt dat gevolgd door de bonken
en bellen uit het dak, compleet met dakpannen. Gelukkig maar dat spuitgasten
altijd helmen dragen. Dan voorlopig maar in de hal blijven staan en omhoog
spuiten. Toen kreeg de perslucht een seintje om naar buiten te komen en zich
te melden bij de Cdt. Er was paniek ontstaan" want mevr. Dijkman was
ondertussen aangekomen en wist zich door alle narigheid niet meer te
herinneren, waar 2 van haar kinderen waren. Reden voor de brand weer om
anders te gaan werken. Wmd. Cdt, v.d. Gruiter gaf opdracht alle slangen en
verdeelstukken van de wagen te halen om te proberen met zoveel mogelijk
stralen de brand te bestrijden.
In dergelijke gevallen wordt er niet meer geprobeerd zo effectief mogelijk
te blussen, maar zo vlug als het kan. Korte tijd erna was het vuur zover
bedwongen dat de perslucht naar boven kon. Schrijver dezes wil best weten
dat je dan met "wondere kniesen" de trap oploopt, want je weet
niet wat je nog zult vinden.
Boven aan de trap gingen we allebei een kant op en overal werd gekeken.
Gelukkig niets te zien, totdat één van de twee onder een bed keek en
verstarde. Hij gaf een schreeuw van schrik, want hij keek recht in een
gezicht. Z'n maat kwam vlug naderbij en keek ook, en ook hij keek wat
'luuks'. Laat nu één van de dochters tijdens haar opleiding een
levensechte poppekop hebben gecreëerd. Omdat ze tot hun grote opluchting
verder niets vonden kwamen ze even later nogal lacherig naar buiten. Een
poosje later werd er vernomen dat de twee meisjes mooi naar Enkhuizen waren
te markten. Gelukkig maar.
En ja, zoals gewoonlijk met een brand was ook hier de puinhoop
onbeschrijfelijk, en vanwege de krasse blussing de waterschade enorm groot.
Doch ook deze woning is weer in ere hersteld en de fam. Dijkman heeft er nog
jaren plezier van gehad.
