Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 26 -
Toen ging in "77 onze Dirk weg.
Dirk Lub had ruim 28 jaar het korps gediend en kon zich er op beroemen één
van de eerste spuitgasten van de vrijwilligers te zijn geweest. Hij had in
al die jaren voor een paar leuke miljoenen plat zien gaan. Ja, en tijd is
tijd, want sinds de rechtspositieregeling was in gegaan, waren we semi
ambtenaren geworden en dan zat met de leeftijd van 55 jaar de dienst er op.
We zouden hem erg missen, en er werd van hem ook op "passende
wijze" afscheid genomen met een feest, wat hij niet meer zou vergeten.
Uit handen van de opper ontving hij de medaille voor trouwe dienst plus
oorkonde. Tijdens de feestelijkheden werd Dirk ook tot erend verheven, dat
sprak voor zich.
De boerderij van Van Zanten in het Kerkeveld
In die jaren was de brandweer blij dat zich niet al te grote branden
aandienden , want de wagen was nu echt niet meer toerekenings vatbaar. Er
was zelfs een "gemeentehoutje" in de wagen. Het was al enkele
malen gebeurd dat de pomp uit de aandrijving van de wagen schoot, en met
genoemd houtje kon de zaak weer op z'n plaats worden gebracht. Want hoeveel
de burgemeester ook op had met zijn korps, ondanks alle toezeggingen moest
de brandweer toch nog even geduld oefenen. Het grote knelpunt was nog
steeds, de financiën.
De collega's in Wervershoof werden verzocht in geval van nood met hun wagen
naar Andijk te komen. De secretaris van het korps schreef een brief aan de
gemeenteraad, dat de brandweer de verantwoordelijkheid teruggaf aan de
gemeente Andijk, op grond van het niet meer bezitten van goed werkend
materieel, om de burgers tegen brand te beschermen.
Tijdens een zeer roerige jaarvergadering in maart 1978, waar ook de
burgemeester aanwezig was hadden de mannen zelfs gedreigd om te gaan staken.
Er werd stevig gemord, er werd geschreeuwd, ja er werd zelfs op tafel
geslagen. Waarom moest alles zo lang duren? Waarom moest een goed
gediplomeerd korps met de allerbelabberste wagen werken die er te vinden
was? De Cdt. had z'n handen vol om de roerige spuitgasten te kalmeren, en op
die avond, toen iedereen z'n gal, kommer en kwel gespuid had, deed de opper
de uitspraak, dat we over een jaar een andere wagen zouden hebben.
De staf moest zo gauw mogelijk een lijst met wensen opstellen, wat er
allemaal nodig was op de wagen. En daar werden we allemaal stil van. En er
was nogal wat nodig. In verband met het P.W.N. wilden we een voorziening
voor chloorongevallen en chloorpakken. Voor de hulpverlening een powerset,
dat is apparatuur om een auto open te knippen. Wat voor soort wagen moest
het zijn, en hoe moest hij worden ingericht? Ook hoge en lage druk graag.
Alles werd netjes op papier gezet en naar het gemeentehuis gebracht,
waar de verlangens werden besproken met de burgemeester en de ambassadeur.
Hoezo, een ambassadeur, zult U vragen. Wel, toen alles opeens in een
stroomversnelling scheen te raken, en de brandweer zoveel aandacht vroeg op
het gemeentehuis, werd er iemand aangesteld die speciaal de brandweer kreeg
te verzorgen. De heer Boschma werd met deze taak belast, wat hij nu nog
steeds doet, tot volle tevredenheid van de brandweer. Zo goed, dat hij met
z'n zilveren jubileum door de brandweer werd bevorderd tot "Ambassadeur
1e klas". En dat wil heel wat zeggen. Met van alles kun je bij hem
terecht en als waardering mogen hij en z'n echtgenote alle jaren mee op de
brandweerreis.
