Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 41 -
Een maand later lieten ongeruste bewoners van Broekoord 's avonds zeer
laat weten, zorgen te hebben over het huis van de buurman.
Het scheen er naar verbrande patat te ruiken, en of we maar direct wilden
komen, want het was een middenwoning en ze stonden de bui niet. En Uw korps
wil altijd, dus stoven ze naar Broekoord. Bij aankomst zagen we het
inderdaad nogal roken, maar niet alleen de patat, ook de gordijnen en wanden
begonnen al lekker mee te doen. De bewoner, die inderdaad veel zin in patat
had gehad, was met een glaasje op, in slaap gevallen. De pan vergeten
natuurlijk, vandaar.... Een straaltje hogedruk en de pan in het bleekveld en
iedereen kon weer rustig slapen.
Dat was ook weer klaar, maar nog niet helemaal. Er viel nog wat te lachen.
Net stond iedereen weer op de weg, of daar stopte een grote trekker. Er
sprong een zeer ontstemd figuur af, die lelijke woorden zei over de politie.
Wij herkenden in het duister onze Klaas. Klaas moest van ver komen, hij
woont heel bij Driehuizen. Maar dat Klaas, de rust zelve, nogal nijdig was,
met de trekker kwam inplaats van met de auto, en dan ook nog veel te laat,
dat vroeg om een verklaring. En hij vertelde, dat z'n auto het vertikt had.
Maar aangezien Klaas een vindingrijk agrariër is, besteeg hij z'n trekker,
en daverde midden in de nacht met dat monster door de polder.
Terwijl hij spiedend naar rooie luchten op de trekker zat, ontwaarde hij
alleen maar een lichtpuntje wat driftig op en neer bewoog. Het bleken 2
waardige dienaars der wet, die onze polder bewaakten. Er waren de laatste
tijd klachten binnengekomen van agrariërs, over lieden met lange vingers.
Dus, toen Klaas de gerechtsdienaars ontwaarde in het licht van z'n
koplampen, moest ie wel stoppen. Nog meer oponthoud, en dat had op Klaas
geen goede invloed. Daardoor werden de nijvere agenten juist argwanend, die
wilden wel es weten, waar hij zo midden in de nacht naar toe moest. Daardoor
kwam Klaas pas toen alles al geregeld was. Wij vertelden hem dat ie niks
gemist had, en als ie nog patat wou, dat stond in het bleekveld. Einde brand
en inrukken. De volgende dag stond er een leuk bericht in de krant m.b.t.
dit brandje: "Voordat de pers er lucht van kreeg, was de brandweer er
al met perslucht".
