Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 44 -
Dat de Wervershovers al zo gauw van onze diensten gebruik wilden maken
hadden we niet verwacht, maar dat gebeurde op 8 nov. om 10.15.u.
Vol verwachting spoedde het korps zich westwaarts door de verkaveling. Ja,
we zagen het al van verre, daar zou zeker wat te beleven zijn. Dikke zwarte
rookwolken balden zich tezamen. Nu was het de witte groentehal op Zwaagdijk,
die het moest ontgelden. Een heftruck had een gasleiding kapot gereden, en
dat wil wel branden.
Het hele bedrijf, en met name de koelcellen waren weer met tempex geïsoleerd.
Het woonhuis er voor, en de Zuid-westen wind werkte ook nog in het nadeel.
Werk genoeg dus, en al gauw stonden we broederlijk naast de Wervershovers te
spuiten. Het leek weer of we niets deden, wat is dat toch een ramp met
tempex. Al gauw kwam er een monteur om het gas af te sluiten, anders kun je
wel blijven spuiten. Hoe we ook ons best deden, de witte groentehal
veranderde in een zwarte, en hij was nog erg plat geworden ook. Het woonhuis
bleef gelukkig gespaard, al was het wel wat zwart geworden. Ook de buren
konden gelijk aan de schoonmaak beginnen. Wij trouwens ook, want toen we om
12.30 naar huis gingen, stonken we naar verbrande peertjes, appelmoes en
gare komkommers.
Het was een tamelijk druk jaar, want buiten de grote branden, hier
beschreven, hadden we ook nog divers kleine brandjes. Ook moesten we nog
verschillende keren hulp verlenen bij aanrijdingen. De samenleving had er de
laatste jaren een nieuw vermaak bijgekregen, surfen. De reddingsbrigade
"Het Span" was er nog niet en in geval van nood werd dus de
brandweer opgeroepen. En zo gebeurde het op een winderige middag in apr. dat
havenmeester Swagerman en nog enkele spuitgasten het wilde sop kozen om naar
een vermiste surfer te zoeken.
Met grote kijkers speurden ze over de deinende golven, maar alle moeite was
tevergeefs. Naarmate de tijd verstreek, werd de stemming, die in die
omstandigheden toch al niet optimaal was, er niet beter op. Er werd
gemopperd op waaghalzen, die met zulk hondenweer op planken rondvoeren, en
zo het leven van zichzelf en van anderen in de waagschaal stelde. Plotseling
kraakte de portofoon, en werd er gemeld dat de boot wel terug kon keren naar
de haven. Het" slachtoffer" zat inmiddels thuis al lang en breed
aan de koffie. Kijk, zulke dingen maken we ook nog mee.
