Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 56-
Omdat we elkaar in de voorbije week meer 's nachts dan overdag hadden
gezien, ontstond de brandweergroet, die tot op de huidige dag nog wordt
gebruikt: "Nou tot vannacht hè."
Genoemde groet bleek goed te werken, want U kunt zich allen nog wel de
jaarwisseling herinneren van '87/88. Nog maar amper was het oude jaar
verstreken, of iedereen ging zich uitbundig te buiten aan het afsteken van
vuurwerk.
Overal zagen we weer de mooiste kleuren, gepaard met veel geknal de lucht in
gaan, boven ons goede dorp. Het was een fraai gezicht. Ging daar nou tussen
de knallen door de pieper? Ja zeker, bingo. Op Nieuwjaarsnacht brand, dat
beloofde wat. Dat beloofde zeker wat, want deze brand heugt ons nog best.
De A.C. liet weten, dat de brandweer met spoed naar de havenloods moest
komen. Omdat vanwege de feestelijkheden iedereen thuis was, waren alle
brandweerlui direct present, en zodoende stoof het korps eensgezind naar de
haven. Daar gebeurden rare dingen dat bemerkten we al onderweg. We zagen
toch een vuurzee en rookwolken, die één der spuitgasten deed uitroepen:
"Gròte griet van Broekerhaven". En inderdaad het was
verschrikkelijk. Het voorste gedeelte van de botenhal brandde totaal, en wel
zo erg, dat het al bij voorbaat vast stond, dat er van de hele tent niks
meer overeind zou blijven.
Het was gewoon verbluffend, en in eerste instantie werd gedacht aan
brandstichting. De vlammen brulden aan alle kanten, door, en uit het gebouw.
De wagen kon dicht bij het water staan, en alles waar maar water uit kon
komen, werd uit de auto gesleept en in no time stond iedereen te spuiten.
Doch geachte lezers, indien U getuige bent geweest van deze enorme vuurzee,
dan heeft U ook kunnen constateren, dat het helemaal niks uithaalde. De
vlammen trokken zich daar helemaal niets van aan. Want met zo'n brandbare
voorraad aan materiaal en zulke waanzinnige temperaturen, was er geen houden
meer aan. "We hadden net zo goed thuis kunnen blijven", merkte
één der spuitgasten op.
Hoe was zoiets toch mogelijk. De oorzaak lag bij een Duitse toerist, die ook
graag z'n "pijltje" had willen bijdragen aan het vuurwerk, en z'n
seinpistool had gegrepen. Hij joeg een lichtkegel de ruimte in en vond dit
zo geslaagd, dat hij besloot om er nog eentje aan te wagen. Maar omdat z'n
pistool weigerde, morrelde hij driftig aan het schiettuig, en verhip hij
deed het weer. Maar tijdens het morrelen was de schietrichting inplaats van
verticaal, horizontaal komen te staan. Het projectiel verliet sissend het
pistool, schoot schuin omhoog, en belandde met een fraaie boog voor de wind
af, op één der lichtstraten van de loods, en brandde daar ogenblikkelijk
doorheen. En lichtkegels hebben de onhebbelijkheid om nooit meer uit te
gaan, voordat ze echt leeg gebrand zijn. Daar zijn ze ook voor gemaakt, om
in nood, zelfs bij storm en regen te blijven branden. Bovendien ontwikkelt
magnesium een hitte van ± 1000°C.
De lichtkegel brandde door de plastic lichtkoepel, en stortte al vuurspuwend
op de schepen in het gebouw. En het resultaat was verbluffend.
Polyester boten, centimeters dikke tempex en hoge temperaturen zorgden voor
die geweldige vuurzee. Het gloednieuwe gebouw, wat net klaar was, stond
boordevol schepen. Juist de vorige dag was de laatste schuit van f.500.000.-
naar binnen gebracht en de eigenaar was reuze blij dat ie er net nog bij kon
.....
