Samen nei de brand (Brandweer Andijk 1945-1995)
W. Gutter
- 59 -
De tijd ging ondertussen gewoon z'n gang weer, maar in een winderige en
regenachtige nacht van 15 maart om 23.30 werden we alweer opgeroepen door
Wervershoof.
Daar was iets aan de hand met de Herv. Kerk in de Dorpsstraat. We wilden
graag, en blij dat onze collega's het ons niet meer kwalijk namen van de
havenloods, begaven wij ons weer oecumenisch op pad. Hervormden,
gereformeerden, katholieken, of wat er nog meer geloofd wordt in ons goede
korps, begaf zich eensgezind ter kerke. Het was al behoorlijk druk in de
Dorpsstraat, want iedereen wilde naar de kerk. De Wervershovers begroetten
ons hartelijk, en verzochten ons, om onze aandacht op het dak te willen
richten. Dat deden we, want de buren vonden het niet leuk meer, al die
vonken uit dat hoge dak.
Toen de beide korpsen een uurtje gewerkt hadden, leek het er op dat de brand
al aardig was teruggedrongen. We maakten daarom aanstalten om weer naar huis
te gaan. Door de kerk lopend, wezen wij onze collega's nog es op het dak, en
betoogden dat ze toch goed op het stucadoorwerk moesten letten, en het riet
wat daarachter zat. Zij verzekerden ons dat terdege te doen, wij hoefden ons
daar geen zorgen om te maken. Onze dank aan de buren was weer zeer groot, en
Andijk vertrok ...... En omdat de nacht nog lang niet om was, en het echt
weer was om in bed te kruipen, deden we dat.
Dat werd trouwens een heel kort nachtje, want om 2.30 u. ging de pieper
alweer. Stomverbaasd luisterde ieder naar de oproep, of we ons weer naar
Wervershoof wilden begeven, en weer naar de Herv. Kerk. We stapten weer in
onze kledij en gingen opnieuw naar de kerk. Een tikkeltje goorder dan
daarnet, rolden we onze slangen weer uit, en gingen weer aan het werk.
Kennelijk was er, aldus de commandant, een piepklein haantje over het hoofd
gezien, en ja met die harde winde en dat riet enzo....
Gelukkig hadden onze collega's gastronomische maatregelen genomen, want in
het café restaurant vlak naast de kerk, konden wij koffie en koek nuttigen.
Toen we om 5.30 klaar waren met blussen, was er van de kerk niet veel moois
meer over. Tenminste van binnen niet. Gerustgesteld, dat we niet voor een
derde keer hoefden te komen konden we weer op huis aan gaan. Onderweg merkte
één van de brandweerlui op: "Ik ben verdorie nag nooit te kerk weest,
en nou in ien nacht twei keer. "
